نام کاربری :   
کلمه عبور :   
[فراموشی کلمه عبور]
صفحه اصلي > دانش و فناوری > علوم کاربردی 


  چاپ        ارسال به دوست

نوستالژی گوشی پزشکی

از چند وقت پیش دکتر «اریک توپول»، متخصص قلب در سن دیه گو دیگر گوشی پزشکی اش را همراه نمی برد. او هر وقت به گوشی پزشکی اش فکر می کند، دچار نوستالژی شدید می شود. او به جای گوشی پزشکی، همراه خود یک وسیله اولتراسوند قابل حمل دارد که تقریبا به اندازه یک گوشی موبایل است. او با گذاشتن این وسیله روی سینه بیمار، مستقیما اطلاعاتی از قلب بیمارش کسب می کند و متوجه وضعیت عضله قلب، دریچه ها، ریتم و جریان خون می شود. او می گوید، زمانی که می شود هر چیزی را در مورد قلب بیمار به چشم دید، اصلا دلیلی وجود ندارد به شنیدن صدای تاپ تاپ قلب اکتفا کرد.

این وسیله هشت هزار دلاری که Vscan نام دارد، تنها یک نمونه از ورود فناوری موبایل به پزشکی است؛ جایی که اپلیکیشن های گوشی های هوشمند، حسگرهای بی سیم و آی پادها به صورت روتین توسط دانشجویان و پزشکان مورد استفاده قرار می گیرند. او و دیگر پزشکان باور دارند که فناوری نه تنها می تواند تشخیص و درمان بیماری ها را ارتقا دهد، بلکه می تواند انقلابی در شناخت و فهم پزشکان و بیماران از مقوله سلامت ایجاد کند. وسایل قابل حمل می توانند به پزشکان امکان دهند که علایم حیاتی بیماران را پایش و به تغییرات ایجادشده توجه کنند و بدون تماس رودررو، متوجه رعایت دقیق درمان های تجویزشده شان از سوی بیماران شوند. همین مساله به ویزیت و بستری بیمارستانی کمتری منجر می شود. بیماران با این شیوه می توانند به اطلاعات زیادی دسترسی پیدا کنند و مسوول سلامت خودشان باشند.

«کلی موریس» مادری است که هر روز صبح یک برچسب پلاستیکی قرمز روی پیراهن دخترش می چسباند و عملا از این قابلیت ها استفاده می کند. «مایکلا» (دختر او) که ۱۳ ساله است به نوعی صرع مبتلاست که به درمان های معمول ضدصرع پاسخ نمی دهد و این داروها به جای قطع کردن حمله تشنج، به «مانیا»ی او منجر می شوند. پس تنها راه چاره برای اجتناب از این مساله، استفاده از همین برچسب بود: در یک سوی این برچسب نوشته شده «مورد اورژانسی» و در سوی دیگر از پزشکان خواسته شده که اگر مایکلا دچار تشنج شد، پیامکی را به یک شماره مشخص ارسال کنند تا دستورالعمل درمان اختصاصی مایکلا برای شان ارسال شود. استفاده از این سرویس، سالانه تنها ۱۰ دلار هزینه دارد و اصطلاحا دستبند نامریی نام دارد.

شرکت دیگری به نام گلوبال مدیا که تجهیزات سخت افزاری و نرم افزاری پزشکی از راه دور یا telemedicine را می سازد، یک سیستم بی سیم پایش وضعیت بیماران را در آمبولانس ابداع کرده است. هزینه این سیستم که به TransportAV موسوم است،۳۰ هزار دلار قیمت دارد و از یک دوربین کوچک ویدیویی، یک گوشی پزشکی دیجیتال و یک میکروفن تشکیل شده است. از این طریق وضعیت بیمار به تیم درمانگر مستقر در اورژانس بیمارستان نشان داده می شود و پرستاران و امدادگران می توانند وضعیت زخم ها، میزان پاسخ بیماران به درمان ها و وضعیت ضربان قلب و تنفس بیماران را به اطلاع پزشکان برسانند. وقتی رسیدن بیماران به بیمارستان بیش از یک ساعت طول بکشد، استفاده از این سیستم ارزشمند می شود.

ماه پیش، سازمان غذا و آمریکا، یک سیستم موبایل به نام MIM را تایید کرد که به پزشکان امکان می دهد نتیجه آزمایش های بیماران از جمله سی تی اسکن و ام .آر.آی را از راه دور ببینند. اما «یوکو دی آمبروسیا»، پزشک متخصص زنان و زایمان که اهل دنور است، از آیفون به منظور دیگری استفاده می کند: اطلاع از مراحل پیشرفت زایمان بیمارانش. پرستاران و ماماها در اتاق زایمان از حسگرهایی برای پایش ضربان قلب جنین و الگوی انقباض رحم و میزان اکسیژن استفاده می کنند. پیشتر، این متخصص باید هر ساعت یک تا دو بار با بیمارستان تماس می گرفت و برای مطلع شدن از وضعیت بیمارانش، به توصیف پرستاران اکتفا می کرد، اما حالا او می تواند با استفاده از اپلیکیشنی به نام AirStrip OB اطلاعات حسگرها را روی آیفون خود ببیند. هر زمان که او علایم خطر را ببیند، می تواند دستور انجام یک عمل سزارین را بدهد. در حال حاضر صدها بیمارستان در ایالات متحده از این سیستم استفاده می کنند.

بیمارستان دیگری در لس آنجلس از سیستم پایش دیگری برای بیماران بدحال به نام EverOn استفاده می کند. هر زمان که علایم حیاتی بیمار مشکل پیدا کند، هشداری به ایستگاه پرستاری، پیجرها و گوشی های موبایل ارسال می شود. هزینه برپایی این سیستم

۲۳۰ هزار دلار به اضافه ۵۰ هزار دلار هزینه سالانه نگهداری است. شرکت دیگری در سن دیه گو، یک حسگر ساخته است که به مچ دست بسته می شود. هر زمان که بیمار احساس ناراحتی کرد، می تواند فشارخون، ریتم و حتی سطح فعالیتش را به صورت بی سیم برای اطلاع به پزشک اش ارسال کند.

استفاده از این وسایل موبایل و پایشگرهای از راه دور می توانند بسیار سودمند باشند، اما لازمه استفاده از این فناوری ها در جایی مثل ایران وجود زیرساخت های سخت افزاری، ارتقای شبکه اینترنت و مهم تر از همه تغییر در فرهنگ بهداشت و سلامت است. شاید وارد کردن این فناوری ها کار دشواری باشد، اما دشوارتر از آن تغییر ذهن های ماست. البته به رغم وجود این فناوری ها، در بسیاری از موارد ماهیت پزشکی و چیزهایی که باعث برجسته شدن و کارآیی یک سیستم بهداشتی و درمانی می شود، ربطی به این فناوری ها ندارد. چنین مواردی مدت هاست که ثابت هستند و تغییری نکرده اند؛ چیزهایی که در جامعه مان در حال فراموش کردن آنها هستیم و در هیاهوهای دوره ای رسانه ای و سکوت های طولانی مدت، مجالی برای بررسی عقلانی آنها پیدا نمی شود.

آفتاب


١١:٥٥ - 1391/01/04    /    شماره : ٢٠١٨    /    تعداد نمایش : ٧١٣



خروج





   مطالب مرتبط
 توصیه‌هایی برای خریدگوشی همراه (خبر)
 تاریخچه ی مهندسی پزشکی (خبر)
 انفورماتیک پزشکی (خبر)
 ارگونومی در دندان پزشکی (خبر)
بازدیدها
امروز :5759
کل بازديدها :9896053
بازديدکنندگان آنلاين :9
بازديدازاین صفحه :105099