نام کاربری :   
کلمه عبور :   
[فراموشی کلمه عبور]
صفحه اصلي > دین و اندیشه > فروع دین 


  چاپ        ارسال به دوست

رایطه عبادت با دنیاگرائی! (1)

رهبانیّت ممنوع
از جمله اعمالی كه در مسیحیت بعنوان یك نوع عبادت ممتاز و مقدس بحساب می‏آمد «رهبانیّت» بود، و رهبانیت به معنای ترس و خوف است، و راهبان را هم بدین جهت راهب می‏نامند، كه از ترس اینكه مبادا گرفتار مظاهر دنیا و امور مادّی و روابط عصیان آلود با افراد شوند، راه زهد و كناره‏گیری از اجتماع را بر می‌گزیدند و قید همه چیز را می‏زدند و به كوه و صحرا پناه می‌بردند؛ و در غار كوه یا درّه‏ای بعبادت و نیایش پروردگار می‌پرداختند!
در هر صورت، رهبانیت و چنین زهد گرایی، و انزواطلبی، و كناره‏گیری از جامعه و مسئولیت‏های اجتماعی را، اسلام ممنوع و محكوم نمود، و اسلام چنین عملی را روا نمی‌دارد، كه انسان فقط در فراز و نشیب‏ها سر خود را بگیرد و از معركه بیرون رود، و خویش را از زیر بار مسئولیت‏ها آزاد سازد؛ بلكه هر مسلمان وظیفه دارد، صرف نظر از اینكه گلیم خود را از آب در می‌آورد، سعی كند كه غریق‏ها و افراد دیگری را كه گرفتار مشكلات و بحران‏ها می‌شوند نجات دهد.
در صدر اسلام هم، هر گاه چنین عقیده و فكری در مسلمانان بوجود می‌آمد، رسول اكرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ آن را سخت محكوم و ممنوع اعلام می‌فرمودند:
»انس بن مالك» می‌گوید: وقتی «عثمان بن مظعون» صحابی معروف پیغمبر ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ فرزند خویش را از دست داد، آنقدر محزون و افسرده خاطر گشت، كه روابط و معاشرت خود را با افراد ترك گفت، و در خانه نشست و انزوا گزید و به عبادت پرداخت!
داستان عثمان به گوش پیغمبر ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ رسید، و كسی را به سراغ او فرستاد؛ و پیغام داد كه: خداوند چنین كاری را برای ما مقرّر نفرموده، رهبانیت و ترك دنیا برای امت من، تنها جهاد در راه خدا است.[1]
آری، رهبانیت اسلام، تنها جهاد است، و اگر كسی واقعاً بخواهد خود را از قید و بندها و علایق و روابط دنیایی آزاد سازد، و دارای چنین بذل و بخششی گردد، كه به خاطر خدا و احیای سنتّ‏های اصیل دین، دست از خواسته‏ها و لذائذ بشوید، شایسته است كه دست از جان و هستی خود بشوید، و آن را در میدان جنگ و جهاد در راه خدا بذل و بخشش نماید، چه اینكه پیامبر عالیقدر اسلام فرمود:
ان اللّه تعالی لم یكتب علینا الرهبانیه، انما رهبانیه امتّی الجهاد فی سبیل اللّه.[2]
باری، عبادات اسلامی هرگز یك سری عبادات یك بعدی و معنوی نیستند و قرآن كریم هر گاه نماز را كه یك عبادت معنوی صرف است، یادآور می‌شود و اقیموا الصلاه می‌گوید، فوراً به دنبال آن، آتُوا الزكاه را نیز كه یك عبادت مالی و اجتماعی و تربیتی است، و هم بعد الهی دارد و هم بعد مردمی، عنوان و توصیه می‌كند.
وقتی احكام حج را بیان می‏كند، كشتن حیوان و قربانی را نیز جزو آن می‌شمارد و می‌گوید: و اطعموا البائس الفقیر.[3]
فقیر و تهیدست را نیز اطعام و سیر نمایید، و بالاخره در اسلام، اطعام و انفاق، بعنوان یك سلسله عبادات و وظایف مالی، امر به معروف و نهی از منكر؛ دلجویی از مستمندان، عیادت بیماران، برقراری صلح و آشتی، و پیوند و روابط انسانی با افراد جامعه، به منظور یك سلسله عبادات اجتماعی معرفی گردیده است.
و باید گفت: تفرقه‌گرایی و پراكنده‏گی، و قطع رابطه از افراد اجتماع، بر خلاف وظایف یك مسلمان راستین است، زیرا اسلام تمام افراد امت خویش را برادر یكدیگر، و آنان را همچون اعضای یك پیكر می‌داند.
اگر دین چنان است كه بیان داشتیم، و عبادات آن هم دارای این همه ابعاد گسترده و زندگی ساز و تحرّك آفرین است، پس چگونه «لِنین» پیشوای مرام كمونیسم می‌گفت:
دین افیون و مایه تخدیر ملت هاست، بنابراین، دین و پیشوایان آن؛ اعصاب مظلومان و فقراء را تخدیر می‌كنند، و آن‏ها را تسلیم ظلم و ستم می‌نمایند![4]
حال چه چیز سبب شده، كه چنین افكار و عقایدی بوجود آید، و عدّه‏ای بعنوان رهبران و پیشوایان فكری و مسلكی دارای اینگونه مرام و عقایدی شوند؟ در این باره چهار مطلب را به عنوان علت و یا زمینه‏ی پیدایش اینگونه عقاید انتقادآمیز می‏توان در نظر گرفت:

محتوای یك بعدی انجیل
1) مطالب یك بعدی انجیل كنونی كه افراد را به ترك دنیا و توجه به جنبه‏های معنوی صرف دعوت نموده است!
چنانكه انجیل نقل می‌كند، حضرت عیسی ـ علیه السلام ـ به جوانی كه به او ایمان آورده بود فرمود: اگر می‌خواهی به مقام كامل دین و ایمان دست یابی، برو تمام دارایی خویش را به فروش و قیمت آنرا میان فقراء تقسیم نموده، آنگاه بیا و متابعت مرا اختیار كن، و نیز به شاگردانش می‏گفت: شما از آنچه می‏خورید و می‏آشامید بحث نكنید، و به آن اهمیت هم ندهید، چون درباره چنین مسائلی افرادی بحث و گفتگو می‏كنند، كه ایمان نداشته باشند![5]
باز انجیل می‏گوید: «در برابر شرّ ایستادگی نكنید، بلكه اگر كسی به طرف راست صورت شما سیلی زد، طرف چپ را به طرف او بگیرید، كسی كه بخواهد با تو دشمنی كند و پیراهنت را بگیرد، تو رداء خود را نیز به او بده، هر كس تو را تا یك میل به زیر بار خود كشید، تو میل دوم را نیز با او برو!»[6]
آری، چنین تعلیماتی با آثار عملی آن سبب می‌شد، كه وضع زندگی مسیحیان اروپا؛ و مخصوصاً افرادی كه در «روسیه» به سر می‏بردند و با نظام «اَقطاع» و «تِیُول»[7] دست به گریبان بودند، با هزاران نوع مشكلات از قبیل فقر و بیماری‏ها و محرومیت‏ها مواجه گردیدند!
»در هر سال هزاران نفر از گرسنگی؛ میلیون‏ها نفر از بیماری سل و بیماری‏های دیگر می‏مردند، فشار سرما به همین نسبت نفوس خلق را از میان می‏برد، در حالیكه صاحبان تیول؛ از دسترنج این مردم بینوا در آغوش ناز و نعمت به انواع فسق و فجور و عیش و نوش بسر می‏بردند، و از هر گونه لذتی كه به خیال كسی خطور كند بهره‏مند می‏شدند و هر زمان كه یكی از زحمتكشان به فكر آن می‏افتاد كه نگاهی به اطراف خود بیفكند، یا لحظه‏ای درباره‌ی آن همه ظلم و بیداد كه بر او وارد می‏شد اندیشه‏ای كند، كشیشان و رجال دین به سراغ او می‏شتافتند؛ و این عبارت را به او تذكر می‌دادند:
»هر كس به گونه‌ی راست تو لطمه زد، گونه‌ی چپ را به سویش بگردان، هر كس قَبایت را برد، پیراهنت را نیز به او واگذار ! ...»
و با خواندن و دمیدن اینگونه افسون‏ها، جامعه را از فكر نهضت و انقلاب می‌ترسانیدند؛ و اعصاب آن‏ها را با وعده‌ی نعمت‏های اخروی تخدیر می‌كردند، و بهشت را در نظر آن‏ها به عنوان مزد تحمّل ظلم و صبر در بدبختی می‌آراستند.
روی این اصول، دین در روسیه دشمن حقیقی خلق بود، و سخن «كارِل مارْكس» كه می‌گوید: «دین افیون و مایه ی تخدیر جامعه است» كاملاً بر چنین دینی و این گونه اوضاعی صدق می‌كرد.[8]

اعمال رجال دین
2) علت دوم بدبینی به دین را، اعمال خرافی و طاقت فرسای راهبان و رجال كلیسا می‌توان دانست، زیرا اُسقفان و راهبان اعمال و ریاضت‏هایی داشتند؛ كه صرف نظر از اینكه برای افراد جامعه قابل عمل نبود؛ بلكه موجب وحشت و ترس آن‏ها از دین نیز می‌گردید!
تاریخ در این باره می‌نویسد: كار تاركین دنیا در كلیسا، تا آزار و اذیت به جسم می‌رسید، گفته شده: راهب «ماكارِیُوس» شش ماه در مخزن آب خوابیده بود، كه جسم برهنه او را حیوانات ریز از قبیل پشه نیش بزنند و او را به مرگ نزدیك كنند؛ وی همیشه به عنوان ریاضت مقدار زیادی آهن به همراه خود داشت، و رفیق او «یوسیبیس» دو برابر ماكاریوس آهن با خود حمل می‌كرد، یوسیبیس سه سال در چاه كم آب زندگی می‌كرد؛ راهب یوحنّا سه سال بر روی یك پا ایستاده بود و نمی‌خوابید و نمی‏نشست، هرگاه خیلی خسته می‌شد به سنگی تكیه می‌كرد.
روحانیت اروپا از اختیار همسر خودداری می‏كرد؛ و فكر می‌كرد نزدیك شدن به زن گناه است، معتقد بود كه، برخورد با زن و صحبت كردن با او، روح را ضعیف می‏كند، بدین جهت نه تنها از زن دوری می‏جستند؛ بلكه از مادر و خواهر خود هم فرار می‌كردند![9]
باری، این‏ها نمونه هایی بود از وضع كلیسا و رجال آن كه موجب بدبینی افراد نسبت به دین مسیحیت شده بود.

ناآگاهی از قرآن!
3) جهت دیگری را كه موجب این گونه مطالب ناروا از جانب كمونیست‏ها شده، عدم آگاهی آنان از قرآن و احكام اسلام، و نارسایی تبلیغات اسلامی در سطح وسیع و همه جانبه باید دانست. باید توجه داشت:
1ـ در اسلام هر كس عمل شایسته ‏ای انجام دهد، مرد باشد یا زن، به طور مساوی پاداش آن را خواهد دید؛ و پاداش و مزد هیچ مسلمان فعالی ضایع و نادیده گرفته نمی‏شود. قرآن در این باره می‏فرماید:
انی لا اضیع عمل عامل منكم، من ذكرٍ أوْ أُنثی.[10]
من عمل هیچ عمل كننده‏ای از شما را خواه مرد باشد یا زن ضایع نمی‏كنم.
2ـ اسلام ظلم پذیری، و تن دادن به ذلت و محرومیت را بر كسی روا نداشته، بلكه آن را موجب مؤاخذه و عذاب در پیشگاه پروردگار شمرده است! قرآن می‏گوید: «فرستادگان خدا، وقت جان دادن؛ مردمی را كه زیر بار ظلم رفته‏اند، مورد مؤاخذه و عتاب قرار می‏دهند و می‏پرسند: زندگی خود را در دنیا چگونه گذرانده‏اید؟»
آنان در جواب می‏گویند: ما مستضعف و توسری خور بودیم. فرشتگان می‌گویند: آیا عرصه‌ی جهان، وسیع و پهناور نبود، تا از آن محیط ظلم و بی داد، و ذلت و خفقان هجرت كنید، و به سرزمین عدل و امن وارد شوید؟
آنان اهل دوزخند، و به عاقبت بد خویش محكوم خواهند شد![11]
3ـ قرآن كریم درباره‏ی كسانی كه به داد مظلومان نمی‌رسند، و در راه نجات آنان نمی‏كوشند و پیكار نمی‌كنند، با لحن عتاب‏آمیز می‌فرماید:
ما لكم لا تقاتلون فی سبیل اللّه و المستضعفین من الرجال و النساء و الولدان.[12]


[1] . سفینه البحار، ج1، ص540.
[2] . سفینه البحار،ج1، ص540.
[3] . حج/28.
[4] . النظام الشیوعی، ص52 و 54.
[5] . العباده فی الاسلام، ص176.
[6] . انجیل متی، باب 5، آیات 41ـ38.
[7] . منظور از اقطاع و تیول در اینگونه موارد، واگذاری زمین است از طرف اشراف به طبقات زحمتكش برای زندگی، نه به آن شكل صحیح اسلامی كه با نظر امام و حكومت اسلام برقرار می‌گردد.
[8] . برهان قرآن، ص226.
[9] . تاریخ اخلاق اروپا، العباده فی الاسلام، ص178، تفصیل اینگونه مطالب را در كتاب «دنیا در خطر سقوط» مطالعه فرمایید.
[10] . آل عمران/195.
[11] . نساء/97.
[12] . نساء/75.

احمد صادقي اردستاني ـ عبادت در اسلام، ص 147


١٥:٥٩ - 1392/05/08    /    شماره : ١٣٥٥٠    /    تعداد نمایش : ٣٥٤



خروج





   مطالب مرتبط
 رایطه عبادت با دنیاگرائی! (2) (خبر)
 نقش نماز و نیایش در سلامت روانی انسان (خبر)
 خدمت به بندگان خداوندومحرومان،از بالاترین عبادت هااست (خبر)
 عبادت و بندگی (خبر)
 بی خیال خوبی(عبادت بی عبادت) (خبر)
 ناله نیمه شب علی (ع) در محراب عبادت (خبر)
 گریه‎ام برای محروم شدن از عبادت است (خبر)
 نتیجه‌ عبادت بدون اخلاص (خبر)
 عبادت سرباز (خبر)
 عبادت با اخلاق بد (خبر)
 عبادت به نیابت از ائمه (ع) (خبر)
بازدیدها
امروز :2519
کل بازديدها :9900380
بازديدکنندگان آنلاين :12
بازديدازاین صفحه :127965