نام کاربری :   
کلمه عبور :   
[فراموشی رمز توسط ایمیل]
صفحه اصلی > سیاسی و اجتماعی > آسیب شناسی اجتماعی 


  چاپ        ارسال به دوست

طعم تلخ گرانی؛تا نچشی،ندانی

گفت وگو با دکتر محمدحسین عزیزی درباره عوارض غذایی افزایش قیمت ها    
       
 
بانک جهانی غذا به تازگی اعلام کرده که قیمت برخی از محصولات کشاورزی پرمصرف در دنیا مانند ذرت، گندم، جو و سویا بالا رفته است...

مطمئنا این افزایش قیمت جهانی می تواند صنایع غذایی کشورهای واردکننده و وابسته به این محصولات مانند ایران را تحت تاثیر قرار دهد. اینکه کدام صنایع غذایی بیشتر متاثر چنین افزایش قیمتی قرار می گیرند و آیا واردات ذرت، سویا و گندم ما به حدی است که صنایع غذایی مان دستخوش تغییرات قیمتی شوند یا نه؛ سوالی است که دکتر محمدحسین عزیزی، متخصص صنایع غذایی و عضو هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس به مناسبت روز جهانی غذا (۲۶ مهر) به آن پاسخ می دهد.

▪ میزان واردات محصولات کشاورزی پایه مانند سویا یا ذرت در کشور ما چقدر است؟

متاسفانه ایران از نظر برخی محصولات کشاورزی مانند سویا، ذرت یا دانه های روغنی به شدت وابسته به واردات است. یعنی تقریبا ۹۰ درصد از نیاز کشور به این کالاها از طریق واردات تامین می شود و ما تنها حدود ۱۰درصد تولید داخلی داریم.

▪ با این حساب افزایش جهانی قیمت چنین محصولاتی برای ما گران تمام می شود. درست است؟

بله. افزایش جهانی قیمت سویا و ذرت از یک طرف و بالا بودن نرخ دلار در کشور هم از طرف دیگر، باعث گران شدن محصولات غذایی وابسته به آنها می شود. البته این گرانی دلار در ماه های اخیر به نفع صادرات ایران بوده و باعث شده صادرکنندگان نفع زیادی ببرند اما به دلیل همین بالا بودن نرخ دلار، ما دچار مشکلاتی در واردات و قیمت گذاری نهایی در صنایع وابسته به محصولات کشاورزی شده ایم.

▪ کدامیک از صنایع یا محصولات تولیدی ما بیشترین وابستگی را به واردات جو، سویا یا ذرت دارند و دستخوش تغییر قیمت می شوند؟

فرآورده های دامی و طیوری، صنایع لبنیات و صنایع روغن.

▪ گران شدن سویا، ذرت یا جو چه ارتباطی به افزایش قیمت گوشت، مرغ یا تخم مرغ دارد؟

سویا، ذرت و جو جزو بزرگ ترین محصولات کشاورزی و پایه و اساس خوراک دام و طیور محسوب می شوند. وقتی که دامداری ها یا مرغداری ها مجبور به خرید این محصولات با قیمت بالاتری باشند به طور حتم برای برقراری تعادل بین خرید و فروششان، قیمت گوشت قرمز، گوشت مرغ و حتی تخم مرغ را افزایش می دهند. ضمن اینکه باید هزینه های مربوط به آب، برق، وسایل گرمایشی، حمل ونقل و سوخت را هم به قیمت عرضه محصول نهایی اضافه کرد تا تولیدکننده احساس کند کاری که دارد انجام می دهد برایش صرفه اقتصادی هم دارد.

▪ وابستگی صنایع لبنی به این محصولات کشاورزی چیست؟

همان طور که گفتم، محصولات دامی به شدت وابسته به سویا، ذرت و جو هستند. به طور حتم با چنین افزایش قیمتی ما شاهد بالا رفتن نرخ تمامی لبنیات که بر پایه شیر گاو هستند هم خواهیم بود. متاسفانه وقتی در کشور ما محصولی مانند شیر یا ماست گران می شود، انگشت های اتهام به سمت کارخانه دار می رود در صورتی که کاری از کارخانه دار یا صنایعی که وابسته به مواد اولیه ای مانند سویا و ذرت هستند، برنمی آید. یعنی وقتی یک لیتر شیر ۴۰۰ تومانی برای دامدار یا کارخانه تولید محصول لبنی ۱۰۰۰ تومان درمی آید، ممکن است کارخانه دار تنها ۲۰۰ تومان بابت سوخت، آب، برق و کارگر به یک پاکت شیر اضافه کند. به این ترتیب می بینید که گران شدن محصولات لبنی ربط چندانی به کارخانه های تولید این محصولات ندارد و ما باید فکری برای بخش کشاورزی مان بکنیم.

▪ کمی هم در مورد تاثیر افزایش جهانی قیمت محصولات کشاورزی بر صنایع روغن برایمان می گویید؟

بله. ذرت، سویا یا سایر دانه های روغنی برای تهیه روغن خوراکی در کشور ما مانند کشورهای دیگر کاربرد بسیاری دارند. وقتی نرخ جهانی دانه های روغنی بالا می رود و ما هم مجبور به وارد کردن آنها با دلار هستیم، مسلم است که باید با افزایش قیمت روغن های خوراکی مواجه شویم. گاهی مردم ما فکر می کنند وقتی صحبت از گرانی کالاهایی مانند ذرت یا سویا می شود، تنها باید شاهد بالا رفتن قیمت خود این محصولات بود اما مردم باید دانش?شان را درباره صنایع وابسته به محصولات کشاورزی بالا ببرند تا بتوانند دید درستی نسبت به قیمت مواد غذایی مختلف داشته باشند. این مساله در مورد گران شدن جو و محصولات وابسته به آن هم صادق است.

▪ منظورتان بازهم محصولات دامی و فرآورده های دامی است یا چیز دیگر؟

هم محصولات دامی و هم نوشیدنی هایی مانند انواع ماءالشعیر که از مالت تهیه می شوند. بد نیست بدانید که گران شدن جو به طور مستقیمی بر افزایش قیمت ماءالشعیرها تاثیر خواهد داشت.

▪ به نظر شما راهی برای رهایی از این افزایش قیمت های جهانی یا متعادل کردن بازار صنایع غذایی در داخل کشور وجود ندارد؟

همانطور که گفتم کاری از دست صنایع غذایی برنمی آید. تنها راه حل چنین مشکلاتی اصلاح شیوه کشاورزی در کشور است. یعنی کشاورزی ما باید مکانیزه، مدرن و کلان شود. ما باید در کارهای کشاورزی از علم روز دنیا کمک بگیریم. باید بتوانیم کشاورزی را در سطوح بالای ۱۰۰ هکتار انجام دهیم تا به نتیجه مورد نظر برسیم. باید آنقدر کشاورزی مان را قوی کنیم که به جای برداشت ۲ تن گندم از هر هکتار به برداشت ۱۰ تن در هکتار برسیم. جهاد کشاورزی باید از کشاورزان بخواهد با وارد کردن وسایل مدرن باعث کاهش میزان ضایعات و افزایش راندمان شوند و به این ترتیب قیمت نهایی محصولات را پایین بیاورند.

اگر جهاد کشاورزی ما بتواند بخش خصوصی را تشویق به سرمایه گذاری در کشت و صنعت کند، به طور حتم ما می توانیم به جای واردکننده صرف در محصولات اساسی کشاورزی به یک قطب تولیدی تبدیل شویم و اجازه ندهیم تا افزایش قیمت های جهانی بازار مواد غذایی ما را هر روز و هر ماه تحت تاثیر خود قرار دهند. به طور حتم با رشد کشاورزی، صنعت غذا هم رشد خواهد کرد و مصرف کننده می تواند کالایی کاملا داخلی باکیفیت و ارزان قیمت را سر سفره ببرد.
       

ندا احمدلو


٠٩:٣٩ - 1391/08/06    /    شماره : ٦٢٠٨    /    تعداد نمایش : ٤٧٦



خروج





   مطالب مرتبط
بازدیدها
امروز :6908
کل بازديدها :17259232
بازديدکنندگان آنلاين :1
بازديدازاین صفحه :183500