نام کاربری :   
کلمه عبور :   
[فراموشی رمز توسط ایمیل]
صفحه اصلی > لوای تشیع > انتظار 


  چاپ        ارسال به دوست

چه بنويسم، آقا؟

چه بنويسم، آقا؟

 

مي‌خواهم يادداشتي برايت بنويسم؛ مثل يادداشت كسي كه به ديدن عزيزي آمده، ولي آن عزيز، تشريف نداشته است.

 

مي‌نويسم: خدمت امام زمان عزيزم.

 

با سلام و احترام

 

آمدم؛ ولي تشريف ... نداشتي؟ استغفرالله...

 

پس چه بنويسم؟ بنويسم آمدم ولي نديدمت؟ اين جمله هم كه پر از تناقض است. اگر بودي ولي نديدمت، پس عيب از خودم

 

است و اگر نبودي ... ولی نه، بودي. اصلاً خودت دعوت كردي، خودت در را باز كردي، خودت جايم دادي و خودت يادم دادي

 

كه چه بگويم.

 

پس چه بنويسم؟ بنويسم آمدم؛ كجا بودي؟ اگر به كسي جز تو اين چنين بنويسم، يا اگر كسي بي‌آن‌كه مخاطب را بشناسد،

 

نوشته‌ام را بخواند، براي او بي‌معناست. پس چه بنويسم آقا؟ اصلاً بنويسم؟

 

يادداشت لازم است؟ بله لازم است. بايد كه بنويسم؛ دست‌كم براي خودم، تا خيلي چيزها را به خودم يادآوري كنم. اصلا

 

اين‌گونه مي‌نويسم: «آمدم؛ ولي باز نديدمت. مي‌دانم كه بودي؛ تقصير من رو سياه است. به اميد ديدار. خدانگه‌دار»

 

 

 

 


٠٨:٠٣ - 1396/08/01    /    شماره : ٦٤٢١١    /    تعداد نمایش : ٢٣٣



خروج





   مطالب مرتبط
بازدیدها
امروز :226
کل بازديدها :15857557
بازديدکنندگان آنلاين :6
بازديدازاین صفحه :226919