نام کاربری :   
کلمه عبور :   
[فراموشی رمز توسط ایمیل]
صفحه اصلی > لوای تشیع > انتظار 


  چاپ        ارسال به دوست

توقیعات وارده از امام زمان(عج) (4)

30ـ محمد بن ابراهیم گوید: با جمعی نزد شیخ ابوالقاسم حسین بن روح ـ قدس الله روحه ـ بودم كه در میان آنها علی بن عیسی هم بود، مردی نزد او آمد و گفت: می‌خواهم از شما پرسشی كنم، گفت: هر چه می‌خواهی بپرس، گفت: آیا حسین بن علی ـ علیهما السّلام ـ دوست خدا بود؟ گفت: آری، پرسید:‌آیا قاتل او دشمن خدا بود؟ گفت: آری، پرسید:‌آیا رواست كه خدای تعالی دشمنش را بر دوستش مسلط سازد؟ ابوالقاسم حسین بن روح ـ قدس الله روحه ـ گفت: آنچه بر تو می‌گویم بفهم، بدان كه خدای تعالی با مردم با مشاهده‌ی عیانی خطاب نمی‌كند و با مشافهه با آنها سخن نمی‌گوید، ‌ولی خدای تعالی رسولانی از جنس و صنف خودشان بر آنها مبعوث می‌كند كه بمانند آنها بشرند و اگر رسولانی از غیر صنف و صورتشان مبعوث می‌كرد از آنها می‌رمیدند و كلامشان را نمی‌پذیرفتند و چون پیامبران به نزد آنها آمدند و از جنس آنها بودند طعام می‌خوردند و در بازارها راه می‌رفتند، گفتند: شما بشری به مثل ما هستید و كلام شما را نمی‌پذیریم مگر آنكه معجزه‌ای بیاورید كه ما از آوردن مثل آن عاجز باشیم آنگاه خواهیم دانست كه شما را به كاری اختصاص داده‌اند كه ما بر انجام آن توانا نیستیم، ‌آنگاه خدای تعالی برای آنها معجزاتی قرار داد كه خلایق از انجام آن ناتوان بودند، یكی از آنها پس از انذار و برطرف ساختن عذر و بهانه طوفان آورد و جمیع طاغیان و متمرِّدان غرق شدند و دیگری را در آتش افكندند و آتش بر او سرد و سلامت شد و دیگری از سنگ سخت ناقه بیرون آورد و از پستانش شیر جاری ساخت و دیگری دریا را شكافت و از سنگ چشمه‌ها جاری ساخت و عصای خشك او را اژدهایی قرار داد كه سحر آنها را بلعید و دیگری كور و پیس را شفا داد و مردگان را به اذن خداوند زنده كرد و به مردم خبر داد كه در خانه‌هایشان چه می‌خوردند و چه ذخیره می‌كنند و برای دیگری شقّ القمر شد و چهارپایانی مثل شتر و گرگ و غیر ذلك با وی سخن گفتند.
و چون این كارها را كردند و مردم در كار آنان عاجز شدند و نتوانستند كاری مانند ایشان انجام دهند خدای تعالی پیامبران را با این قدرت و معجزات از روی لطف و از سر حكمت گاهی غالب وگاهی مغلوب و زمانی قاهر و زمانی دیگر مقهور ساخت، و اگر آنان را در جمیع احوال غالب و قاهر قرار می‌داد و مبتلا و خوار نمی‌ساخت مردم آنان را به جای خدای تعالی می‌پرستیدند و فضیلت صبرشان در برابر بلا و محنت و امتحان شناخته نمی‌شد ولی خدای تعالی احوال آنان را در این باره مانند احوال سایرین قرار داد تا در حال محنت و آشوب صابر و به هنگام عافیت و پیروزی بر دشمن شاكر و در جمیع احوالشان متواضع باشند، نه گردن فراز و متكبّر و چنین كرد تا بندگان بدانند پیامبران نیز خدایی دارند كه خالق و مدبّر آنهاست و او را بپرستند و از رسولان او اطاعت نمایند و حجت خدا ثابت و تمام گردد بر كسی كه درباره‌ی آنها از حدّ درگذرد و برای آنها ادعای ربوبیت كند یا عناد و مخالفت و عِصْیان ورزد و منكر تعالیم و دستورات رسولان و انبیاء گردد. لیَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَیِّنَه وَ یَحْیی مَنْ حَىَّ عَنْ بَیِّنَه.
محمد بن ابراهیم بن اسحاق ـ رضی الله عنه ـ گوید: فردا به نزد شیخ ابوالقاسم بن روح ـ قدس الله روحه ـ بازگشتم و با خود می‌گفتم: آیا می‌پنداری آنچه كه روز گذشته برای ما می‌گفت از پیش خود بود؟ شیخ ابتداء به كلام كرد و گفت: ای محمد بن ابراهیم! اگر از آسمان بر زمین فرو افتم و پرندگان مرا بربایند و یا طوفان مرا در درّه‌ی عمیقی افكند نزد من محبوب‌تر است تا در دین خدای تعالی به رأی خود یا از جانب خود سخنی گویم، بلكه گفتار من مأخود از اصل و مسموع از حجت صلوات الله و سلامه علیه است.

31ـ محمد بن شاذان گوید: پانصد درهم بیست درهم كم نزد من فراهم آمده بود و از اموال خود بیست درهم وزن كردم و بدان افزودم و به ابوالحسین اسدی ـ رضی الله عنه ـ تسلیم كردم و درباره‌ی آن بیست درهم چیزی نگفتم پاسخ آمد كه پانصد درهمی كه بیست درهم آن از آنِ تو بود رسید.
محمد بن شاذان گوید: بعد از آن مالی فرستادم و ننوشتم كه از آنِ كیست، پاسخ آمد: فلان مقدار رسید كه این مقدار آن از فلانی و این مقدار آن از فلانی است.
گوید ابوالعباس كوفی گفت: مردی مالی را برد كه به او برساند و دوست داشت كه بر دلالتی واقف شود و این توقیع را صادر فرمود؛ اگر ارشاد خواهی ارشاد شوی و اگر طلب كنی خواهی یافت، مولای تو می‌گوید: آنچه با خود داری حمل كن، آن مرد گوید: از آنچه با خود داشتم شش دینار نسنجیده برداشتم و باقی را حمل كردم و این توقیع صادر شد: ای فلانی! آن شش دینار نسنجیده را كه وزنش شش دینار و پنج دانگ و یك حبّه و نیم است تحویل بده، آن مرد گوید: آن دینارها را وزن كردم و در نهایت شگفتی دیدم كه چنان بود كه امام ـ علیه السّلام ـ فرموده بود.

32ـ ابو صالح خجندی ـ رضی الله عنه ـ گوید از ناحیه‌ی صاحب الزمان ـ علیه السّلام ـ پس از آنكه فحص و طلب بسیاری كرده و از وطنش مسافرت نموده است تا بر او روشن شود كه چه باید كند، توقیعی صادر شد.
و نسخه‌ی آن توقیع چنین بود: هر كه بحث كند طلب كرده است و هر كه طلب كند دلالت كرده است و هر كه دلالت كند هلاك كرده است و هر كه هلاك كند مشرك شده است. گوید: از طلب باز ایستاده و برگشت.
و از ابوالقاسم بن روح ـ قدس الله روحَه ـ حكایت شده است كه او در تفسیر حدیثی كه درباره‌ی اسلام ابوطالب روایت شده كه او به حساب جُمَّل اسلام آورده است و با دستش شصت و سه را بر شمرد و معنایش این است كه او خدای احد جواد است.

33ـ اسحاق بن حامد كاتب گوید: مرد بزّاز مؤمنی در قم بود و شریكی داشت كه از فرقه‌ی مرجئه بود، آنها مالك پارچه‌ی نفیسی شدند، آن مؤمن گفت: این پارچه برای مولای من بافته شده است و شریكش گفت: من مولای تو را نمی‌شناسم ولی با آن هر چه خواهی كن و چون پارچه به دست او ـ علیه السّلام ـ رسید آن را از طول دو پاره كرد، نصف آن را برداشت و نصف دیگر را باز گردانید و گفت: ما نیازی به مال مُرجِئه نداریم.

34ـ به شیخ ابو جعفر محمد بن عثمان عمریّ در تسلیت مرگ پدرش ـ رضی الله عنهما ـ توقیعی صادر شد و در بخشی از آن آمده بود: اِنّا لِلّهِ وَ اِنّا اِلَیهِ راجِعُونَ تسلیم فرمان او و راضی به قضای اوئیم، پدرت نیكو زندگی كرد و ستوده درگذشت، خدا او را رحمت كند و به اولیاء و دوستانش ملحق سازد كه پیوسته در كارشان كوشا بود و در آنچه او را به خدا و به ایشان نزدیك می‌ساخت ساعی بود، خداوند رویش را شادان گرداند و از لغزش او درگذرد.
و در بخش دیگر آن آمده است: خداوند پاداش خیرت دهد و این عزا را بر تو نیكو گرداند، تو سوگوار شدی و ما نیز سوگواریم و جدایی او تو را تنها ساخت و ما نیز سوگواریم و جدایی او تو را تنها ساخت و ما نیز تنها شدیم خداوند او را در جایگاهش مسرور سازد و از كمال سعادت اوست كه خدای تعالی فرزندی مثل تو به او ارزانی فرموده كه جانشین و قائم مقام وی باشد و برای او طلب رحمت كند و من می‌گویم: الحمد لله كه خدای تعالی نفوس را به منزلت تو و آنچه كه به تو مرحمت فرموده طیّب ساخته است، خداوند تو را یاری كند و نیرومند سازد و پشتیبانت باشد و توفیقت دهد و تو را ولی و نگاهبان و رعایت كننده و كافی و معین باشد.

توقیعی از صاحب الزمان ـ علیه السّلام ـ كه برای عمری و پسرش صادر شده است

35ـ شیخ ابو جعفر ـ رضی الله عنه ـ گوید این توقیع را سعد بن عبدالله ـ رحمه الله ـ چنین ثبت كرده است: خداوند هر دوی شما را توفیق طاعت دهد و بر دینش پایدار سازد و به خشنودی‌های خود سعادتمند سازد، آنچه نوشته بودید كه میثمیّ از احوال مختار و مناظرات و احتجاج او كه جانشینی غیر از جعفر بن علیّ نیست و تصدیق كردن او همه واصل شد و جمیع مطالبی را كه اصحابتان از او نقل كرده‌اند همه را دانستم، من از كوری پس از روشنی و از گمراهی پس از هدایت و رفتار هلاكت بار و فتنه‌های تباه كننده به خدا پناه می‌برم كه او می‌فرماید: الم أَحَسِبَ النّاسُ أَنْ یُتْرَكُوا أَنْ یَقُولُوا آمَنّا وَ هُمْ لا یُفْتَنُونَ. چگونه در فتنه در افتادند و در وادی سرگردانی گام می‌زنند و به چپ و راست می‌روند از دین‌شان دست برداشته‌اند و یا آنكه شكّ و تردید كرده‌اند و یا آنكه با حقّ عناد و دشمنی می‌كنند و یا آنكه روایات صادقه و اخبار صحیحه را نمی‌دانند و یا آن را می‌دانند و خود را به فراموشی می‌زنند؟ آیا نمی‌دانند كه زمین هیچگاه از حجت خدا ـ كه یا ظاهر است و یا نهان ـ خالی نمی‌ماند.
آیا انتظام امامان خود را كه پس از پیامبرشان ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ یكی پس از دیگری آمده‌اند نمی‌دانند تا آنكه به اراده‌ی الهی كار به امام ماضی ـ یعنی حسن بن علی ـ علیهما السّلام ـ رسید و جانشین پدران بزرگوار خود شد و به حق و طریق مستقم هدایت كرد، او نوری ساطع و شهابی لامع و ماهی فروزان بود، آنگاه خداوند او را به جوار رحمت خود برد و او نیز بر اساس پیمانی كه با او بسته شده بود طابق النّعل بالنّعل به روش پدران بزرگوارش عمل كرد و به جانشینی كه بدان سفارش شده بود وصیت نمود، جانشینی كه خدای تعالی او را تا غایتی به فرمان خویش نهان دارد و بر اساس مشیّتش در قضای سابق و قدر نافذ جایگاه او را مخفی سازد، ما جایگاه قضای الهی هستیم و فضیلت او برای ماست و اگر خدای تعالی منع را از او بردارد و حكمت نهان زیستی را از او زایل سازد حق را به نیكوترین زیور به آنها بنمایاند و با روشن‌ترین دلیل و آشكارترین نشانه به آنها معرفی كند و چهره‌او را ظاهر ساخته و حجّت و دلیلش را اقامه نماید ولیكن بر تقدیرات الهی نمی‌توان غلبه نمود و اراده‌ی او مردود نمی‌شود و بر توفیق او نمی‌توان سبقت جست. پس باید پیروی هوای نفس را فرو نهند و همان اصلی را كه بر آن قرار داشتند اقامه كنند و درباره‌ی آنچه كه از آنها پوشیده داشته‌اند به جستجو برنخیزند كه گناهكار شوند و كشف ستر خدای تعالی نكنند كه پشیمان گردند و بدانند كه حق با ما و در نزد ماست و هر كه غیر ما چنین گوید كذّاب و مفتر است و هر كه جز ما ادّعای آن را بنماید گمراه و منحرف است، پس باید به این مختصر اكتفا كنند و تفسیرش را نخواهند و به این تعریض قناعت نمایند و تصریح آن را نطلبند إن شاء الله.

شیخ صدوق(ره) - ترجمه كمال الدین و تمام النعمه،ص235 (با اندكی تلخیص)


١٨:٥٦ - 1392/05/04    /    شماره : ١٣٣٦٢    /    تعداد نمایش : ٨٥٣



خروج





   مطالب مرتبط
 توقیعات وارده از امام زمان(عج) (4) (خبر)
 توقیعات وارده از امام زمان(عج) (3) (خبر)
 توقیعات وارده از امام زمان(عج) (2) (خبر)
 توقیعات وارده از امام زمان(عج) (1) (خبر)
 توقیعات وارده از امام زمان(عج) (3) (خبر)
 توقیعات وارده از امام زمان(عج) (2) (خبر)
 توقیعات وارده از امام زمان(عج) (1) (خبر)
 نهى از شك (خبر)
 حسن عاقبت (خبر)
 حكم وقف (خبر)
 عمل به سنّت، مبناى مودّت (خبر)
بازدیدها
امروز :480
کل بازديدها :17446849
بازديدکنندگان آنلاين :3
بازديدازاین صفحه :247706