نام کاربری :   
کلمه عبور :   
[فراموشی رمز توسط ایمیل]


  چاپ        ارسال به دوست

سقوط با چاشنی آدرنالین

    
مرد جوان که با چند نفر از دوستانش خود را به بانجی جامپینگ بوستان ولایت رسانده، سینه سپر می کند و از یکی از مربیان می خواهد او را برای پرش آماده کند.

آقای مربی هم بعد از این که فرم مخصوص به بیمه و مشخصات را به او می دهد، مردجوان را راهنمایی می کند تا از پله های سکوی بانجی بالا برود.

او در حالی که به خود مطمئن است پرواز و سقوط خوبی را تجربه می کند، پله های اول سکو را دوتا یکی کرده و بالا می رود، اما مرد جوان هرچه به سکو نزدیک می شود آهسته تر قدم برمی دارد و وقتی به طبقه های آخر سکو می رسد، نفس کم می آورد، ولی هر طور که هست خودش را به محل پرش می رساند. آنجا دو مربی انتظارش را می کشند، اما مرد جوان وقتی از آن بالا چشمش به زمین می افتد رنگ می بازد و مردد می شود.

مربی ها کش بانجی را به جلیقه او متصل کرده اند و از او می خواهند پایین را نگاه نکند، اما او از ایستادن روی لبه سکو و پریدن امتناع می کند. نمی خواهد بپرد؛ ده دقیقه ای مربی ها با او حرف می زنند، اما بی فایده است.

او از پرش منصرف شده و ترجیح می دهد در برابر نگاه سنگین دوستانش از پله های سکوی بانجی برای پایین آمدن استفاده کند.

این شرح حال تعدادی از افرادی است که برای تجربه هیجان سراغ بانجی جامپینگ می روند. درحالی که بیشتر آنها پرش موفقی را تجربه می کنند، اما هستند افرادی که در نیمه راه منصرف می شوند.

برای این که از لذت و ترسی که طرفداران بانجی آن را تجربه می کنند، بیشتر بدانیم به بوستان ولایت تهران رفتیم و پای حرف مربی ها و دوستداران این پرش ماجراجویانه نشستیم.

با این که پنجشنبه است، اما حال و هوای خاصی در کنار سکوی بانجی بوستان ولایت موج می زند. چند نفری دارند خودشان را برای پرش آماده می کنند؛ همه آنها قبل از این که به پله های آخر برج برسند، تاکید دارند ترسی از پرش نداشته و برای تجربه یک پرواز و سقوط به یادماندنی به اینجا آمده اند، اما به گفته مهسا احمدی (بدلکار و مربی بانجی)، نظر خیلی ها وقتی روی سکو قرار می گیرند، تغییر می کند؛ برای همین او و دیگر مربی ها در برخی مواقع داوطلبان را هل می دهند.

خانم مربی درباره بانجی می گوید: این ورزش و تفریحی است که هرشخصی می تواند آن را انجام بدهد، سن خاصی ندارد؛ از پسر و دختر دوازده ساله تا خانم شصت ساله هم پرش بانجی انجام داده اند. اینجا سن مهم نیست، ما به وزن افراد توجه می کنیم و این که بیماری قلبی و خاصی نداشته باشند.

البته مشکل وزن هم حل شدنی است، خیلی ها که زیر ۴۰ کیلوگرم وزن دارند، می توانند همراه مربی، سقوط را تجربه کنند، به این شکل که مربی همراه آنها از سکو پرش کرده و هوایشان را دارد.

قبل از این که داوطلب ها از پله های بانجی بالا بروند، مربی ها از آنها می خواهند فرمی را پر کنند. خانم مربی دراین باره می گوید: یک فرم داریم تا داوطلب ها مشخصاتی مانند قد و وزن خود را در آن بنویسند، البته این فرم برای بیمه هم هست.

در این مرحله مربی برای فردی که قصد دارد بانجی را تجربه کند، توضیحاتی می دهد. برای نمونه می گوید او نباید به جلیقه ای که پوشیده دست بزند و بهتر است موقع پرش، بندی را که روی سینه اش قرار می گیرد، بگیرد و با یک دو سه مربی پایین بپرد یا اگر دوست داشت آنها می توانند هلش بدهند پایین.

● اولین پرش

پسر جوانی که سعید نام دارد، آماده است که بانجی را تجربه کند، او می گوید اولین باری است که تصمیم گرفته چنین پرشی انجام دهد، او ادامه می دهد: «با دوستانم می خواهیم کارماجراجویانه ای انجام بدهیم، هرقدر فکر کردیم بجز بانجی چیز دیگری به ذهنمان نرسید؛ برای همین به اینجا آمدیم، البته توچال هم بانجی دارد، ولی اینجا به ما نزدیک تر بود، برای همین به بوستان ولایت آمدیم.»

سعید بلیت بانجی را به قیمت ۳۰ هزار تومان می خرد و فرم لازم را پر می کند؛ بعد یکی از مربی ها از او می خواهد روی ترازو برود تا وزنش مشخص شود.

وقتی کار های اولیه انجام شد و سعید فرم مخصوص را امضا کرد و انگشت زد، در میان تشویق دوستانش شروع می کند به بالا رفتن از پله ها. آقای مربی از او می خواهد عجله نکند و آرام آرام پله ها را بالا برود، چرا که تا بالای سکوی پرش ۱۰۹ پله راه هست. درحالی که سعید کمی مضطرب به نظر می رسد، اما شروع می کند به بالا رفتن حدود ده دقیقه ای زمان می برد تا او به سکوی پرش برسد.

آنجا دو مربی از سعید می خواهند روی یک صندلی بنشیند، آنها این طور برای مردجوان توضیح می دهند: تجربه هیجان انگیزی انتظار تو را می کشد، اصلا نترس کش بانجی نمی گذارد حادثه ای برای تو اتفاق بیفتد تا می توانی فریاد بزن و از پرش خود لذت ببر، چرا که همیشه اولین پرش شیرین ترین و به یادماندنی ترین لحظه یک پرنده است. سعید از مربی ها می خواهد اگر او مردد شد، هلش بدهند.

علاوه بر این، مربی ها از سعید درباره سالم بودن مچ پا و زانوهایش می پرسند چون هنگام سقوط ممکن است کمی به زانو یا مچ پا فشار بیاید. در صورت نیاز مربی ها می توانند طوری وسایل ایمنی را ببندند تا به زانو و مچ پرنده جوان فشار نیاید.

مربی ها تاکید می کنند که دست هایش را روی سینه اش بگذارد و اگر پشیمان هم شد، از لبه سکو نگیرد، چون کار خطرناکی است و باعث آسیب دیدگی او می شود.

به این ترتیب، مربی ها سعید را به لبه سکو هدایت می کنند و از او می خواهند دست هایش را روی سینه اش بگذارد و رو به رو را نگاه کند. زانو های مرد جوان کمی سست شده و می لرزد، ولی او مصمم است که بپرد، هر طور که شده خودش را به لبه سکو می رساند، محکم می ایستد، چند دقیقه ای می گذرد، وقتی مربی ها می فهمند که سعید دوست دارد بپرد، اما مردد شده با احتیاط او را هل می دهند و سعید درحالی که فریاد می کشد از سکو کنده شده و به طرف تشک بادی زرد رنگ و بزرگی که زیر سکو قرار دارد، شیرجه می رود.

مرد جوان چند ثانیه سقوط آزاد می کند و بعد کش بانجی او را متوقف می کند، اینجاست که سعید فهیمده دیگر خطری او را تهدید نمی کند، شروع به فریاد زدن می کند.

● لذت به یادماندنی

چند دقیقه ای سعید بین زمین و هوا بالا و پایین می شود، دیگر آنقدر فریاد زده که صدایش در نمی آید، اینجاست که مربی ها کش بانجی را شل می کنند تا سعید روی تشک بادی قرار بگیرد، بعد هم یکی از مربی ها روی تشک رفته و کش بانجی را از پای مرد جوان باز می کند.

در حالی که هیجان در چهره سعید موج می زند، دوستانش او را در آغوش گرفته و برایش دست می زنند، سعید که هنوز چهره اش بر افروخته است، می گوید: « حس می کنم بی نهایت انرژی دارم حس خوبی دارم و از خودم خیلی راضی​ام، وقتی روی لبه سکو قرار گرفتم با خودم گفتم شاید سقوط کنم و بمیرم برای همین چشم هایم را بستم و زمانی به خودم آمدم که کش بانجی مرا به سمت بالا کشید آنجا بود که فهمیدم همه چیز کنترل شده است و خطری مرا تهدید نمی کند.»

به گفته خانم احمدی، آنها افرادی را که بین ۴۰ تا ۱۱۰ کیلوگرم وزن دارند، پرواز می دهند، او ادامه می دهد: چون کش هایی که ما داریم، مخصوص است و باتوجه به وزن پرنده ها ساخته می شود، نمی توانیم هر شخصی با هر وزنی را با این کش ها بپرانیم. فردی که می خواهد بپرد نباید حتما ورزشکار باشد فقط باید مشکل قلبی نداشته و تا ۱۲ ساعت قبل از پرش الکل و مواد مخدر مصرف نکرده باشد.

در بوستان ولایت خانم ها هم می توانند بانجی جامپینگ را تجربه کنند، خانم مربی اضافه می کند: «فقط خانم ها باید یک لباس سرهم و یک کلاه ایمنی بپوشند.»

در ایران سه سکوی پرش بانجی وجود دارد که همگی ۴۰ متر ارتفاع دارند، احمدی دراین باره می گوید: دو تا از این سکوها در توچال و بوستان ولایت نصب شده است و یکی هم در گنجنامه همدان، البته قرار است تا چند روز دیگر سکوی دیگری در مجتمع ورزشی انقلاب به بهره برداری برسد.

به گفته احمدی، خیلی کم پیش می آید که شخصی روی سکو برود و پشیمان شود،او و همکارانش سعی می کنند تمام توضیحات لازم را به داوطلب ها بدهند تا آنها با خیال راحت بانجی را تجربه کرده و مطمئن شوند خطری تهدیدشان نمی کند، او ادامه می دهد: بعضی ها زمان بیشتری می خواهند تا قانع شوند. یک بار یک نفر حدود ۴۰ دقیقه بالای سکو بود و بالاخره متقاعد شد که پایین بپرد.

خانم مربی یکی از هیجان انگیز ترین تجربه هایش را پرش دونفره به همراه یک دختر دوازده ساله می داند، او در این باره می گوید: «سال گذشته دختری دوازده ساله به همراه پدرو مادرش اینجا آمدند، دختر بچه خیلی دوست داشت بپرد، اما وزنش کم بود برای همین باهم پریدیم هنگام پرش آنقدر جیغ زد که نزدیک بود کر بشوم.»

افرادی که دوست دارند در بوستان ولایت بانجی جامپینگ را تجربه کنند، می توانند پنجشنبه و جمعه هر هفته از ساعت دوازده ظهر تا پنج عصر به بوستان ولایت بروند.

● اولین در بانجی جامپینگ

این مرد جوان اولین پرش بانجی را در کشورمان انجام داده است. حسن حجتی، متولد ۱۳۵۶ است و در رشته سقوط آزاد فعالیت می کند.

او اولین پرنده ای است که در کشورمان پرش بانجی را تجربه کرده، حجتی در این باره می گوید: خیلی دوست داشتم بانجی را تجربه کنم، آن موقع امکانات این رشته در کشورمان وجود نداشت، اما من سال ۷۹ از تسمه استفاده کرده و این کار را تجربه کردم.

اما حجتی از پرش با تسمه قانع نشد، برای همین تصمیم گرفت هرطور که شده کش مخصوص بانجی را تهیه کرده و با استفاده از آن بانجی جامپینگ را تجربه کند، او ادامه می دهد: خیلی تلاش کردم، شاید باورتان نشود، اما با هزینه ای که معادل یک سال کارم می شد، کش بانجی را تهیه کردم.

آقای ماجراجو آن موقع دنبال کارهای بیمه این پرش هم رفت وکارشناسان بیمه به او گفتند که تعرفه این پرش معادل پرش سقوط آزاد است.

حجتی برای این که مطمئن شود کش بانجی می تواند وزن او را تحمل کند آن را به آزمایشگاه دانشگاه علم و صنعت تهران برد تا از سوی کارشناسان بررسی شود.

او وقتی از کیفیت کش بانجی مطمئن شد، تصمیم گرفت پرش خود را انجام دهد،حجتی ادامه می دهد: «فروردین ۸۰ بود که برای انجام اولین پرش بانجی به پل بیلقان کرج رفتم آنجا به کمک دوستان و برادرم آماده شدم و برای این که خیالم همه جوره راحت باشد از کش بانجی به صورت دولایه استفاده کردم.»

او پرواز را با چتربازی اتوماتیک شروع کرده و از بچگی به این کار علاقه داشته است، مرد جوان اضافه می کند: بچه که بودم با چترهای معمولی که روزهای بارانی از آن استفاده می کنند از تاقچه خانمان پایین می پریدم، خیلی دوست داشتم پرواز را تجربه کنم، خدا را شکر به آرزویم رسیدم.

حجتی در باره اولین پرش بانجی خود می گوید: قابل توصیف نیست من کش بانجی را دولایه کرده بودم، برای همین ۲.۲ برابر فشار جاذبه، فشار به من وارد می شد، اما درحالی که خیلی ها فکر می کردند این کار دیوانگی و خودکشی است، پرش موفقیت آمیزی را تجربه کردم.

به این ترتیب، حسن توانست لقب اولین شخصی که در کشورمان پرش بانجی را تجربه کرده است، به دست بیاورد. او از ارتفاع ۳۷ متری، بانجی را تجربه کرد.

حجتی می گوید، اما این روزها مربی های بانجی تجربه بهتری دارند و این کار را به صورت حرفه ای انجام می دهند، او ادامه می دهد: اگر الان بخواهم بانجی را انجام بدهم، یک مبتدی محسوب می شوم. من دوست داشتم این رشته را به همه معرفی کنم، اما سال۸۱ عمر آن کش بانجی که تهیه کرده بودم تمام شد، از طرفی مسوولان هم حمایت نکردند برای همین نتوانستم این رشته را به دیگران معرفی کنم، اما خوشبختانه دوستان در بانجی توچال با تلاش و زحمت زیاد توانستند این رشته مهیج را به جوانان معرفی کنند.
   

منبع: آفتاب


٢٢:١٧ - 1391/12/15    /    شماره : ٩٥٧٩    /    تعداد نمایش : ٧٠٢



خروج





   مطالب مرتبط
بازدیدها
امروز :3456
کل بازديدها :15840044
بازديدکنندگان آنلاين :16
بازديدازاین صفحه :134549