نام کاربری :   
کلمه عبور :   
[فراموشی رمز توسط ایمیل]


  چاپ        ارسال به دوست

مشاهده احاطه قیامت بر دنیا و برزخ برای اهل محشر

قرآن کریم، دلیل اینکه انسان ها نمی توانند قیامت و برزخ خویش را در عین اینکه به آنها نزدیک بوده و احاطه بر آنها دارد، را این چنین بیان می کند: «وَ لَوْلاَ کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَبِّکَ إِلَی ´ أَجَلٍ مُسَمًّی لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ. (آیه بسیار عجیبی است در افاده این معنای مورد بحث). ترجمه: «اگر کلمه ای از خدای تو سبقت نمیگرفت و جلو نمی افتاد، که مردم را تا اجل مُسمّی در دنیا نگهدارد و مرگ آنانرا تا آن زمان تأخیر اندازد، هر آینه بین مردم فوراً حکم میشد (و تمام افراد بشر خود را در قیامت میدیدند)» (شوری/14).

بین ما و قیامت فاصله نیست. علّت اینکه بین ما و قیامت جدائی افتاده، آن کلمه خدا و خواست خداست که آمده و جلوگیری کرده است. آن کلمه کدام است؟ «وَ لَکُمْ فِی الاْرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتَـعٌ إِلَی حِینٍ؛ و تا مدتی در زمین قرارگاه و معیشتی خواهید داشت» (البقره/36). چون افراد بشر از نسل آدم در دنیا آمدند، خداوند مقدّر فرمود که باید در روی زمین متمکّن شوند و تا زمان معیّن از ثمرات زمین تمتّع و بهره برداری نمایند. این حکم خدا و تقدیر خدا بر سکونت بشر در روی زمین، همان کلمه الهیّه ای است که انسان را در دنیا تا زمان خاصّ و مشخّص نگهداشت. و اگر این کلمه خاصّ نبود (لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ فوراً بین انسانها حکم میشد: بین انسانها با یکدگر، و بین انسانها با اعمال خودشان؛ و بنابراین فوراً انسان در بهشت و یا در جهنّم بود و هیچ فاصله ای بین او و عالم ملکوت أعلی و بهشت و دوزخ وجود نداشت. چون لغت «سَبْق » آنجائی استعمال میشود که بین چیزی و چیز دیگری فاصله باشد.

مثلاً شما میگوئید: من از رفیقم سبقت گرفتم؛ یعنی در راه، رفیق را عقب گذاردید و سبقت گرفتید بسوی مکان معیّن؛ و در نتیجه این پیشی گرفتن، بین شما و رفیقتان فاصله افتاد! و گرنه سبقت معنی ندارد اگر پیوسته با رفیقتان با یک سرعت در مسیر حرکت میکردید، با هم بودید بدون جدائی و فاصله! سبقتِ کلام خداست که نمیگذارد به حساب مردم رسیدگی شود، و آن «کلمه الهیّه » است که باید تا زمان معیّن در زمین بمانید: (وَ لَکُمْ فِی الاْرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتَـعٌ إِلَی حِینٍ). اگر این کلمه نبود الآن مهلت نبود، بلکه فوراً به حساب مردم رسیدگی میشد و بین آنان حکم خدا صادر می گشت، و تمام افراد بشر خود را در ملکوت میدیدند؛ اعمّ از ملکوت بهشت و یا جهنّم.

در قرآن کریم آیاتی وارد است که وقتی افراد مجرم در روز بازپسین محشور میگردند، خداوند از آنها سؤال میکند: چقدر شما در روی زمین درنگ کردید؟ آنها در پاسخ میگویند: درنگ ما در عالم برزخ ـ که عالم زمین نیز به آن گفته میشود ـ بسیار کم بوده است. در حالیکه عذاب خدا در برزخ بر آنها شدید بوده، و هنگام حشر نیز مشکلاتی داشتند، و در دنیا هم خیلی زندگی کردند؛ و مجموع اینها زیاد است. امّا آنها میگویند: ما یک ساعت بیشتر درنگ نکردیم. این یک ساعت یعنی چه؟ یعنی چون به عالم قیامت وارد میشوند و احاطه آن عالم را بر برزخ و دنیا می بینند، چنان مشاهده می کنند که از شدّت ارتباط و اتّصال عوالم به یکدیگر که در حقیقت یک عالم واحدی بیش نیست، درنگ آنها در دنیا و برزخ یک ساعت بیشتر نبوده است. قرب عوالم را در آنجا به خوبی حسّ می کنند.

«یَسْـَلُونَکَ عَنِ السَّاعَةِ أَیَّانَ مُرْسَیـهَا * فِیمَ أَنتَ مِن ذِکْرَیـهَا´ * إِلَی رَبِّکَ مُنتَهَـهَا´ * إِنَّمَا´ أَنتَ مُنذِرُ مَن یَخْشَیـهَا * کَأَنَّهُمْ یَوْمَ یَرَوْنَهَا لَمْ یَلْبَثُو´ا إِلاَّ عَشِیَّةً أَوْ ضُحَـهَا؛ «ای پیامبر! از تو سؤال می کنند از تعیین ساعت و موقعی که میخواهد قیامت بر پا شود، که تحقّق و وقوعش چه موقع است؟ ای پیغمبر ما! به ساعت قیامت چکار داری؟ انتهای ساعت بسوی پروردگار تو است! و به تحقیق که تو برای ترسانیدن و بیم دادن و برحذر داشتن افرادی آمده ای که از قیام قیامت در خوف و خشیت هستند. و چون در قیامت آیند و آن مناظر را مشاهده کنند، مثل آنکه یک شب یا یک روز بیشتر توقّف نکرده اند» (النازعات/42تا46).

آنقدر آن عالم را به این عالم پیوسته و چسبیده و نزدیک می بینند «کَأَنَّهُمْ یَوْمَ یَرَوْنَ مَا یُوعَدُونَ لَمْ یَلْبَثُو´ا إِلاَّ سَاعَةً مِن نَهَارٍ؛ مثل آنکه افراد انسان در روزی که می بینند آنچه را که آنها را از آنها بر حذر داشته اند و بیم داده اند، یک ساعت از یک روزی را بیشتر در عالم دنیا و برزخ توقّف ننموده اند؛ و به زودی به قیامت رسیده اند» (احقاف/35).

«قَـلَ کَمْ لَبِثْتُمْ فِی الاْرْضِ عَدَدَ سِنِینَ * قَالُوا لَبِثْنَا یَوْمًا أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ فَسْـَلِ الْعَآدِّینَ * قَـلَ إِن لَبِثْتُمْ إِلاَّ قَلِیلاً لَوْ أَنَّکُمْ کُنتُمْ تَعْلَمُـونَ؛ خداوند به اینها میفرماید: شما چند سال در روی زمین درنگ کردید؟! آنها جواب میدهند: ما یک روز، یا مقداری از یک روز را درنگ کردیم؛ خداوندا! از حسابگران بپرس که ما واقعاً درست میگوئیم! خداوند میفرماید: آری شما درنگ نکردید مگر زمان بسیار اندکی، اگر شما اهل علم و دانش این معنی بودید!» (مؤمنون/112تا114).

«وَ یَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ یُقْسِمُ الْمُجْرِمُونَ مَا لَبِثُوا غَیْرَ سَاعَةٍ کَذَ لِکَ کَانُوا یُؤْفَکُونَ * وَ قَـالَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ الاْءیمَـنَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِی کِتَـبِ اللَهِ إِلَی یَوْمِ الْبَعْثِ فَهَـذَا یَوْمُ الْبَعْثِ وَلَـکِنَّکُمْ کُنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ؛ و در روزی که ساعت قیامت فرا میرسد، مردم مجرم سوگند یاد می کنند که غیر از یک ساعت درنگ نکرده اند؛ اینطور آنها عادت و روششان بوده که دروغ بگویند (چون در دنیا زندگی کرده اند، برزخشان بسیار سخت بوده و طول کشیده است). آن کسانی که به آنها علم و ایمان داده شده است به مجرمان میگویند: شما در کتاب تکوین الهی تا روز رستاخیز درنگ کردید (دنیا، و انتقال از دنیا به برزخ، و درنگ در برزخ، و انتقال از آن به قیامت). و این روز رستاخیز است؛ ولیکن شما اینطور بودید که نمیدانستید!» (الروم/ 55 و 56).

آمدید در اینجا و این وسعت عجیب و احاطه شگفت انگیز را نسبت به دنیا می بینید و گمان دارید که یک ساعت فاصله بیشتر نبوده است؛ در حالیکه درنگ بسیار بوده و زمان های طولانی و قرون و أحقابی گذشته است، ولیکن این شدّت سعه و احاطه و اتّحاد عوالم، این زمان بسیار طولانی را در نظر شما به صورت یک ساعت تقلیل داده است!

 برگرفته شده از سایت : طهور


١٨:٠٧ - 1391/01/01    /    شماره : ١١٩٨    /    تعداد نمایش : ٦٢٠



خروج





   مطالب مرتبط
بازدیدها
امروز :10003
کل بازديدها :15846591
بازديدکنندگان آنلاين :3
بازديدازاین صفحه :105505