صفحه اصلی > مناسبت ها 


  چاپ        ارسال به دوست

شنبه 29 دی‌ 1397 ش 12 جمادی الاول 1440 ق

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

شنبه 29 دی‌ 1397 ش

12 جمادی الاول 1440 ق

*      درگذشت "ابن عبدالسلام" فقيه، قاضي و خطيب مسلمان در قاهره(660 ق)

عزّالدين ابومحمد عبدالعزيز بن عبدالسلام معروف به شيخُ الاسلام و سلطانُ العلماء، از بزرگان علماي شافعي درقرن هفتم هجري است. فقه را از ابن عساكر و اصول را از سيف الدين آمِدي و... فرا گرفت و در اندك زماني از علماي برجسته‏ي عصر خود شد. ابن عبدالسلام، بسياري از سال‏هاي عمر خود را در دوران پرآشوب درگيري‏هاي داخلي ايّوبيان با يكديگر و نيز رويارويى آنان با سپاهيان صليبي سپري كرد. در چنين شرايطي، مداخله‏ي او در امور سياسي و ترغيب زمامداران به ايستادگي در مقابل سپاهيان روم، موجب شهرت او گرديد. ابن عبدالسلام در دمشق به تدريس اشتغال داشت. وي چندي بعد در مصر به كار قضاوت مشغول شد و تدريس را در آنجا نيز ادامه داد. ابن عبدالسلام بيش از بيست سال، مقام تدريس، فتوا، امامت و خطابتِ قاهره را برعهده داشت. در نشر علم و انجام وظايف امر به معروف و نهي از منكر اهتمام تمام به كار مي‏برد و نفوذ زيادي داشت. الفَتاوي، الاشارَةُ الي الايجاز و... از جمله آثار اوست.

*       درگذشت "ابن طولون" فقيه، اديب و مورخ دمشقي(953 ق)

ابن طولون دمشقي در سال 880 قمري در دمشق به دنيا آمد و در سراسر عمرش، بي‏وقفه به تحقيق، تدريس و تأليف پرداخت. وي در پايان تحصيلاتِ متداولِ عصر خويش به آموختن علم حديث روي آورد. ابن طولون از معدود رجال اسلامي است كه زندگي نامه‏ي خويش را به رشته‏ي تحرير درآورده است. او در كنار اشتغالات علمي، مدتي به كارهاي اداري نيز پرداخت و از اين راه، مدتي به قناعت روزگار مي‏گذرانيد. نوع كارهايى را كه ابن طولون مي‏پذيرفت، اموري بود كه با كارهاي علمي سنخيّت داشته است. وي در سال‏هاي پاياني عمر بيمار شد و به سبب دردمندي، نتوانست پيشنهاد منصب اِفتاءِ مذهبِ حنفي را كه چند سِمتِ علمي و اداري ديگر نيز به همراه داشت، بپذيرد. شمار آثار اين فقيه و اديبِ دمشقي در تاريخ اسلام، كم نظير و شگفت آور است. وي در زندگي نامه‏ي خويش 728 اثر را به ترتيب حروف الفبا بر شمرده است و به سبب تسلط بر بسياري از علوم زمان در زمينه‏هاي تفسير، علوم قرآني، حديث، فقه، رجال، نحو، طب و عرفان و... تاليفاتي دارد. التَّمَتُّع بالاَقران، الدُّرَرُ الفاخِرَه و السَّفينةُ الطولونيّه، از جمله آثار ابن‏طولونِ دمشقي است.

 

 

*       تولد "ميرزا محمدتقي مامقاني تبريزي" عالم و اديب معروف به "حجت الاسلام" (1247 ق)

ميرزامحمد تقي بن ملامحمد مامقاني مشهور به حجت الاسلام از علما و دانشمندان اوايل قرن چهاردهم هجري در آذربايجان است. در 22 سالگي براي تكميل تحصيلات خود به نجف اشرف رفت و سپس به تبريز بازگشت. وي شاگرداني تربيت كرد و كتاب‏هايي نگاشت. آتشكده، الفيّه، مَفاتيحُ الغَيب و... از جمله آثار اوست. حجت الاسلام تبريزي در نجف اشرف مدفون است.

*      رحلت عالم بزرگوار و فقيه مجاهد آيت‏ اللَّه "شيخ محمد تقي بافقي" (1365ق/26 فروردین 1325 ش)

آيت‏اللَّه شيخ محمد تقي بافقي در حدود سال 1253 ش  (1292 ق) در بافق يزد به دنيا آمد. وي پس از طي تحصيلات مقدماتي در يزد، راهي نجف اشرف گرديد و از محضر درس آخوند خراساني، سيد محمد كاظم يزدي و سيد احمد كربلايي استفاده‏اي وافر برد. آيت‏اللَّه بافقي پس از اقامت 19 ساله در نجف، در قم اقامت گزيد و به درس و بحث پرداخت. او از افرادي بود كه در تهيه مقدماتِ انتقال آيت‏اللَّه حاج شيخ عبدالكريم حائري يزدي به قم و تأسيس حوزه علميه قم، تلاش بسياري كرد و پس از تأسيس حوزه، معاونت آيت‏اللَّه حائري را بر عهده گرفت. اين فقيه مبارز در جهت جلوگيري از منكرات از هيچ مصيبتي نمي‏هراسيد به طوري كه بر اثر مخالفت علني با جريان كشف حجاب و ورود خانواده بي‏شرم و بي‏حجاب پهلوي به حرم حضرت معصومه(سلام الله علیها)، در دوم فروردين 1306، توسط شخص رضاخان مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سپس سال‏ها در شهر ري در تبعيد بود. آيت‏اللَّه بافقي پس از شنيدن واقعه خونين مسجد گوهرشاد مشهد توسط عمال پهلوي در تيرماه 1314، دچار سكته قلبي شد و برخي از اعضاي بدنش آسيب ديد. وي پس از فرار و اخراج پهلوي اول به قم بازگشت و سرانجام در 26 فروردين سال 1325 ش برابر با 12 جمادي الاول 1365 ق در 72 سالگي درگذشت و در حرم حضرت معصومه(سلام الله علیها) مدفون گرديد.

*      درگذشت علّامه سیّد اسماعیل صدر کاظمینی (1338 ق)

علّامه سید اسماعیل صدر از مراجع تقلید قرن چهاردهم و سرسلسله خاندان صدر. در سال ۱۲۵۸ (قمری) در اصفهان به دنیا آمد. پدرش صدرالدین موسوی عاملی از علمای معروف اصفهان و مادرش دختر جعفر کاشف‌الغطا بود. وی از همان کودکی شروع به تحصیل کرد و صرف، نحو، بیان، منطق و مقداری از فقه و اصول فقه را از برادرش آموخت. پس از فوت او، در درس شیخ محمد باقر نجفی فرزند شیخ محمدتقی رازی (نویسنده کتاب هدایةالمسترشدین) شرکت کرد. در سال ۱۲۸۱ (قمری) به نجف مهاجرت کرد و در درس شیخ راضی بن شیخ محمد، شیخ مهدی آل کاشف الغطاء و میرزا محمدحسن شیرازی حاضر شد.  وی چندی بعد به سامرا رفت و در کلاس درس میرزا محمدحسن شیرازی شرکت کرد. دو سال بعد به سبب موقعیت علمی مناسبی که در کربلا فراهم آمده بود، به حوزه علمیه کربلا رفت و به تدریس مشغول شد. وی در برابر تهاجمات روسیه، انگلیس و ایتالیا به ممالک اسلامی به همراه دیگر علمای نجف، فتوای جهاد صادر کرد. پس از درگذشت میرزای شیرازی در سال ۱۳۱۲ (قمری)، مرجعیت و زعامت دینی به سید اسماعیل انتقال یافت. سر انجام ایشان در سن ۸۰ یا ۸۱ سالگی در روز سه‌شنبه ۱۲ جمادی‌الاولی سال ۱۳۳۸ در شهر کاظمین چشم از دنیا فروبست. تاریخ دقیق وفاتش مشخص نیست. بنا بر نقل کتاب ریحانة الادب، تاریخ وفات وی سال ۱۳۳۷ است و بنا بر نقل اعیان الشیعة، تاریخ وفاتش سال ۱۳۳۹ می‌باشد.

*      شكايت ايران از دخالت‏ هاي شوروي در شئون ايران به سازمان ملل متحد (1324 ش)

غائله آذربايجان يكي از مسائل‏ي بودكه با پايان جنگ جهاني دوم در ايران صورت عمل به خود گرفت اما بازتاب بين‏المللي يافت. شكل‏گيري فرقه دموكرات به رهبري جعفر پيشه‏وري و حمايت دولت شوروي از خودمختاري آذربايجان، باعث عكس‏العمل ارتش ايران شد. در اين حال نيروهاي نظامي ايران قصد ورود به منطقه را داشتند اما سربازان شوروي كه از زمان جنگ جهاني دوم در منطقه مستقر بودند از ورود آنان به منطقه جلوگيري كردند. در شهريور 1324ش، دولت ايران از دولت‏هاي نيروهاي مستقر در كشور درخواست كرد افراد خود را از ايران خارج كنند كه آمريكا و انگلستان در راستاي مقابله با شوروي اين امر را عملي كردند. اما ارتش شوروي، برخلاف قراردادهاي قبلي از اين اقدام سر باز زد. از اين رو، در روز 29 دي 1324ش نماينده ايران در سازمان ملل از اين سازمان درخواست رسيدگي نمود كه پس از صدور قطعنامه و پيگيري امر، قرار شد كه نيروهاي شوروي تا خرداد 1325 ايران را ترك كنند. شش ماه پس از خروج ارتش سرخ، نيروهاي نظامي ايران با ورود به آذربايجان، به غائله حزب دموكرات پايان بخشيدند.

*      رحلت فقيه و مرجع بزرگوار آيت‏ اللَّه "سيد محمد حجّت كوه‏ كمره‏ اي" (1331ش)

آيت‏اللَّه سيدمحمد حجّت كوه‏كمره‏اي در سال 1271ش  (1310 ق) در تبريز به دنيا آمد. پدر ايشان آيت‏اللَّه سيدعلي از مراجع معروف و معاصر شيخ مرتضي انصاري بود. ايشان پس از تحصيل مقدمات در تبريز راهي نجف اشرف گرديد و از محضر آيات عظام سيد محمدكاظم يزدي، ميرزا حبيب‏اللَّه رشتي، شيخ الشريعه اصفهاني، ميرزاي ناييني و آقاضياءالدين عراقي استفاده نمود. ايشان سپس راهي قم گرديد و از درس آيت‏اللَّه شيخ عبدالكريم حائري يزدي بهره برد و مورد توجه و لطف استاد قرار گرفت، به طوري كه وي را به عنوان يكي از دو وصي شرعي خود انتخاب نمود. آيت‏اللَّه حجت در فن رجال و درايه تخصص فراواني داشت و از علماي بزرگ، اجازه روايت اخذ كرده بود. ايشان پس از درگذشت آيت‏اللَّه حائري، زعامت اجرايي و علمي حوزه را با همكاري دو تن از بزرگان معاصرش به دوش كشيد و به تأليف و تدريس خود ادامه داد. سرانجام اين عالم رباني در 29 دي 1331ش  (3 جمادي‏الاولي 1372ق) در 60 سالگي رحلت كرد و در مدرسه حجتيه قم مدفون گشت.

*      تظاهرات ميليوني مردم انقلابي ايران در روز اربعين حسيني عليه دولت بختيار (1357ش)

به دعوت امام خميني(ره) مردم ايران، با اتحاد، در يك راهپيمايي، عليه آخرين بازمانده رژيم شاه شركت كردند. در اين تظاهرات كه از بزرگ‏ترين اجتماعات دوران انقلاب بود و همزمان با روز اربعين سال 1399ق برگزار شد، شركت كنندگان خواستار اعلام غيرقانوني بودن سلطنت و خلع رژيم شاه و تأسيس جمهوري اسلامي شدند. غير از تهران، در غالب شهرها راهپيمايي انجام گرفت وليكن در نجف آباد، كرمانشاه، نهاوند، اروميه و مسجد سليمان به شديدترين وضع به خاك و خون كشيده شد و صدها تن از مردم، كشته و زخمي شدند. در همين روز حضرت امام، در پيامي خطاب به ملت ايران فرمودند: "اينجانب ان شاءاللَّه به زودي به شما مي‏پيوندم تا در خدمت شما باشم و با همت شجاعانه شما به رفع مشكلات بپردازيم و با هم‏صدا و هم‏قدم شدنِ همه ملت، در راه استقلال و آزادي ايران بكوشيم".

*      رحلت مرجع و عالم بزرگ آيت‏ اللَّه "سيد احمد خوانساري" (1363 ش)

آيت‏اللَّه سيد احمد موسوي خوانساري در سال 1269ش (1309 ق) در خوانسار به دنيا آمد. وي در كودكي پدر را از دست داد و از آن پس تحت سرپرستي برادر بزرگش قرار گرفت. ايشان پس از طي مقدمات در زادگاه خود، راهي اصفهان و نجف‏اشرف گرديد و از محضر استادان نامداري همچون: آخوند خراساني، سيد محمدكاظم يزدي، ميرزاي ناييني و آقاضياء عراقي استفاده كرد. ايشان همچنين در اراك نيز از آيت‏اللَّه حائري يزدي كسب فيض نمود. آيت اللَّه خوانساري از آن پس به تدريس همت گماشت و مدتي بعد درس خارج فقه و اصول خود را داير ساخت. وي در سال 1329ش، به درخواست مردم تهران به آن شهر عزيمت نمود و در مسجد حاج سيد عزيزاللَّه بازار تهران، به اقامه نماز جماعت مشغول گرديد. آيت‏اللَّه خوانساري از عالماني است كه همزمان با خروش مقدس امام خميني عليه رژيم طاغوت، همواره از آن حضرت پشتيباني مي‏كرد و از هر اقدامي براي پيشبرد اهداف انقلاب كوتاهي نمي‏كرد. حضور ايشان در پايتخت علاوه بر روحيه دادن به انقلابيون، باعث برخورد محتاطانه‏تر رژيم با مردم مي‏گرديد. در محضر درس اين فقيه نستوه، عالمان نامداري چون حضرات آيات: شهيد مرتضي مطهري، امام موسي صدر، سيد رضا صدر و جلال طاهر شمس پرورش يافتند. آيت‏اللَّه خوانساري در طول عمر با بركت خود، آثار فراوان عمراني و علمي از خود برجاي گذاشت كه بخش عمده‏اي از آن، شامل آثار علمي و تاليفات آن فقيه بزرگوار مي‏باشد. شرح مختصر نافع، حاشيه بر عروة الوثقي و العقايد حقه و... از آن جمله‏اند. ايشان از صدقات جاريه به ساخت مساجد و مدارس و حسينيه‏ها و درمانگاه‏ها همت گماشت و منشأ خدمات خير گرديد. آيت‏اللَّه خوانساري سرانجام در 29 دي 27 ( 1363 ربيع‏الثاني 1405ق) در 94 سالگي رحلت كرد و در حرم حضرت معصومه(سلام الله علیها) به خاك سپرده شد.


١٠:١٦ - 1397/09/28    /    شماره : ٦٧٧٩٨    /    تعداد نمایش : ٥٢



خروج





   مطالب مرتبط