صفحه اصلی > مناسبت ها 


  چاپ        ارسال به دوست

یکشنبه 8 مهر 1397 ش 20 محرم 1440 ق

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

یکشنبه 8 مهر 1397 ش

20 محرم 1440 ق

*      عزل "اميركبير" از صدارت ناصرالدين شاه بر اثر بدگويي ديگران عليه او (1268ق)

اميركبير كه پس از ورود ناصر الدين شاه به تهران، به عنوان صدراعظم برگزيده شده بود، در ابتدا بكارگيري القاب و تعارفات بي‏معنا را در نامه‏هاي اداري حذف كرد. اخذ رشوه را ممنوع نمود و جلوي اختيارات بي‏حد و حساب و نامشروع درباريان را گرفت. براي متعادل كردن دخل و خرج مملكت، بر بيشتر وظايف و مستمري‏هايى كه اشخاص با نفوذ مانند شاهزادگان و اُمراي لشكر، بدون استحقاق از خزانه‏ي دولت دريافت مي‏كردند، خط بطلان كشيد. اخذ ماليات‏ها را بر اساس صحيحي قرار داد چنان كه در اندك مدتي، خزانه‏ي خالي مملكت از درآمد ماليات پُر شد. بر گسترش كشاورزي همت ورزيد و مدرسه‏ي عالي دارالفنون را تاسيس كرد. اميركبير هم‏چنين دست سفيران روس و انگليس را از دخالت در امور داخلي ايران كوتاه ساخت و بَست نشستن در محل سفارت آنان را ممنوع اعلام نمود. لياقت و تدبير و طهارت اخلاق اميركبير موجب وحشت درباريان ناپاك و حسودان شد و شاه بي‏تجربه را با دسيسه‏ها و تحريكات فراوان به عزل وي تشويق كردند. سرانجام بر اثر دسيسه‏هاي فراوان اطرافيان به ويژه مهد عُليا مادر ناصرالدين شاه، اميركبير از صدارت عزل شد و ميرزا آقاخان نوري به جاي وي به صدارت عُظمي رسيد.

*       عمليات كوچ ايذايي در منطقه سليمانيه توسط سپاه (1359ش)

*       شهادت سرداران اسلام "فكوري، فلاحي، نامجو، كلاهدوز و جهان‏آرا" در سانحه هوايي (1360 ش)

پس از پايان موفقيت‏آميز عمليات ثامن‏الائمه، پنج تن از فرماندهان رده بالاي ارتش و سپاه، جهت تقديم گزارش به حضرت امام خميني(ره) فرماندهي معظم كل قوا، عازم تهران مي‏شوند. به اين منظور، يك فروند هواپيماي سي 130 با چهل نفر سرنشين و 27 مجروح و 32 تن از شهداي عمليات ثامن‏الائمه از فرودگاه اهواز به مقصد تهران به پرواز در آمد. اما اين هواپيما در 30 كيلومتري فرودگاه مهرآباد در جنوب غربي كهريزك دچار سانحه گرديد. خلبان سعي نمود هواپيما را در همان منطقه به زمين بنشاند كه پس از طي مسافت 270 متري، بال چپ هواپيما به زمين اصابت مي‏كند. هواپيما متلاشي شده و آتش مي‏گيرد كه در نتيجه 49 نفر از سرنشينان هواپيما از جمله اين پنج فرمانده به شهادت رسيدند كه عبارتند از: سرلشكر ولي‏اللَّه فلاحي، جانشين ستاد مشترك ارتش، سرتيپ موسي نامجو، وزير دفاع و نماينده امام در شوراي عالي دفاع و فرمانده دانشكده افسري، سرتيپ جواد فكوري، فرمانده نيروي هوايي و وزير دفاع و مشاور در ستاد مشترك ارتش، يوسف كلاهدوز، قائم مقام سپاه پاسداران انقلاب اسلامي و برادر محمدعلي جهان‏آرا، فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامي خرمشهر.

*       رحلت فقيه جليل آيت‏ اللَّه "سيد محمد صادق لواساني" يار ديرين امام خميني(ره) (1369 ش)

آيت‏اللَّه سيد محمد صادق لواساني در حدود سال 1285 ش  (1324 ق) در خانداني عالم در نجف اشرف به دنيا آمد. وي در نوجواني به همراه پدر به همدان رفت و پس از مدتي براي ادامه دروس حوزوي راهي اراك شد. آيت‏اللَّه لواساني در هفده سالگي پس از تأسيس حوزه علميه قم به اين شهر هجرت كرد و پس از مدتي با حضرت امام خميني، هم حجره و هم بحث شد. ايشان در قم از محضر استادان بزرگواري همچون حاج شيخ عبدالكريم حائري، سيد محمد تقي خوانساري، سيد محمد حجت، محمدعلي شاه آبادي و ميرزاجواد آقا ملكي تبريزي دروس خارج فقه و اصول، عرفان، سير و سلوك و حكمت و فلسفه را فراگرفت و سپس در نجف در پاي درس بزرگاني چون آقاضياءالدين عراقي و ميرزا ابوالحسن مشكيني به شاگردي نشست. آيت‏اللَّه لواساني در سال 1314ش از طرف مراجع بزرگ قم به توليت مدارس فيضيه و دارالشفا منصوب شد و اين دو حوزه علميه را به مدت شش سال به بهترين وجه اداره كرد. اين عالم مجاهد پس از آغاز نهضت اسلامي به رهبري امام خميني، بارها حمايت قاطع خود را از امام عنوان كرده و پس از تبعيد ايشان به تركيه، به نمايندگي تام‏الاختيار آن حضرت در تهران منصوب گرديد. فعاليت‏هاي آيت‏اللَّه لواساني پس از مدتي براي رژيم گران آمد و ايشان را به مدت سه سال به منطقه هشت‏پر در تالش تبعيد كردند. وي بعد از پيروزي انقلاب اسلامي، بي‏هيچ نام و عنواني در كنار امام قرار گرفت و تا آخرين لحظه پشتيبان آن حضرت بود. اين مرد الهي سرانجام در 8 مهر 1369 ش برابر با نهم ربيع الاول 1411 ق در 84 سالگي دارفاني را وداع گفت و در حرم مطهر حضرت معصومه به خاك سپرده شد.

*       تصويب نشان "امام خميني"(ره) به عنوان عالي‏ترين نشان دولت جمهوري اسلامي ايران (1378 ش)

*       روز بزرگداشت مولانا جلال‏ الدين محمد بن بهاء الدين معروف به مولوي

جلال الدين محمد بن بهاء الدين محمد، معروف به مولانا، مولوي، ملاي روم و جلال الدين رومي، در سال 604ق در بلخ به دنيا آمد. در كودكي با پدرش بهاءالدين محمد معروف به بهاء ولد، مقارن حمله مغول به آسياي صغير  (تركيه امروزي) رفت و با خاندانش در قونيه مستقر شد. مولوي پس از فراگيري علوم از پدر و ديگر استادان قونيه و شام به تدريس پرداخت. وي بعدها با عارفي واصل و بزرگ به نام شمس الدين محمد تبريزي در قونيه ملاقات كرد و از نَفَسِ گرم او چنان به تاب و تب افتاد كه ديگر تا دم واپسين، سردي نيافت و هيچ‏گاه از ارشاد سالكان و افاضه حقايق الهيه باز نايستاد. از اين دوره پرشور كه سي سال از پايان حيات مولوي را شامل مي‏شود، آثار بي‏نظيري از اين استاد بزرگ به وجود آمد. در مثنوي معنوي كه آن را به‏حق بايد يكي از بهترين نتايج انديشه و ذوق فرزندانِ آدم و چراغ فروزانِ راه عرفان دانست، مولوي، مسائل مهم عرفاني، ديني و اخلاقي را مطرح كرده و هنگام توضيح، به بيان آيات و احاديث و امثال مبادرت مي‏جويد. غير از مثنوي، غزل‏هاي مولوي به منزله درياي جوشاني از عواطفِ حاد و انديشه‏هاي بلند شاعر است كه با نشيب و فراز همراه است. همچنين كتبِ فيه ما فيه، مكاتيب و مجالس سبعه از جمله آثار منثور مولانا است. مولانا جلال الدين رومي، سرانجام در سال 672 ق در 68 سالگي به وصال معبود شتافت و پس از تشييع و نمازي با شكوه، در قونيه به خاك سپرده شد. مزار او در تركيه، زيارتگاه دوستداران ادب پارسي و عرفان اسلامي است.

*      روزجهانی ناشنوایان

*      روز جهانی دریانوردی

 


١٣:١٩ - 1397/07/01    /    شماره : ٦٧١٣٣    /    تعداد نمایش : ٤٧



خروج





   مطالب مرتبط